دل دریایی

خدایا میدونم تا آسمونی شدن خیلی راهه و هنوز خیلی مونده که آسمونی بشیم . اما ای خدای مهربون  ای خدای بخشنده  ای پناه بی پناهان  ای تنها منجی بی پناهان  کمک کن با کمک تو  راه آسمونی شدن برای ما هم باز بشه و ما هم بتونیم آسمونی بشیم. خدایا ما بنده های خطاکار ذاتا به دنبال بدی نیستیم همیشه اسم تورو صدا زدیم و از تو خواستیم گر چه میدونم بیشتر تو سختیها صدات زدیم و ازت کمک خواستیم. میدونم واقعا بنده های قدر نشناسی هستیم.......اما ای خدا کاری کن آسمونی شیم. کمک کن .......خیلی راه داریم میدونم......اما تلاش میکنیم و با کمک خودت تاروزی که اون نردبونو  برامون بفرستی منتظر میمونیم . همون نردبون که آخرین مسیرش بلندترین نقطه آسمونه

خدایا شکرت

سی و یکم خرداد ۱۳۸۹ ساعت ۲ بعداز ظهر بود که بهم تلفن کردند که سریعا خودمو به صحنه تصادف برسونم . همکارام که جریانو فهمیدن نذاشتن من تنها برم و یکی از همکارام رانندگی کرد . تا رسیدن به صحنه بغض و اشک ولم نمی کرد . ساعت ۲.۵ رسیدم.  

خدایا چی میدیدم

دایی عزیزم لای آهن پاره ها

دایی به ملاقات خدا رفته بود

بعد از ۲ سال "خودم" دوباره اومدم . به وبلاگ خودم و بقیه ی بچه ها سر زدم . دلم گرفت. بازم بغض قدیمی ...

      یا رب المهدی بحق المهدی اشف صدر المهدی بظهور الحجت
ای روح دعا سلام مهدی

هزاران بهار وخزان گذشت اما نیامدی . سالهاست نگاهم پشت پنجره ای که متعلق به فرداست قاب گردیده وگرد وغبار هجران برآن سایه افکنده.

عمری است که برای آمدنت بی قرارم. یابن الزهرا،ببین از فراقت سخت بارانیم. ببین ثانیه ها چگونه از هجر تو بغض کرده وبه هق هق افتاده اند.

آقا جان!حیف نیست ماه شب چهادره پشت ابرهای تیره وپاره پاره پنهان بماند،حیف نیست دیده را شوق وصا ل باشد ولی فروغ دیده نباشد.

بیا وقرار دل بیقرارم شو. بیا وصداقت آینه را به زلال آبی نگاهت پیوند بزن. بیا تا سر به دامانت بگذارم وعقده های چندین ساله ام را باز کنم. تو که معنای سبز لحظه هایی بیا تو که ترنم الطاف حق تعالی بیا.

بیا که از هجرت چون اسپندی بر آتشم. یوسف فاطمه ! کی طنین دلنواز انا بقیه ا... تو از کعبه مقصود جانها را معطر می نماید. کی کعبه به خود می بالد وزمین بر قامت دلربایت طواف عشق می گزارد وجان در سعی وصفای نگاه تو محرم می شود ومناسک حج وقربان را بجای می آورد. برای آمدنت تمام دلهای عشاق دنیا را به ضریح چشمهای قشنگ وعباس گونه ات گره زده ایم ودر مراسم اعتکاف شبهای فراق برای گرفتن حاجتمان دست به دعا برداشته ایم. آقا جان برای آن لحظه که سبز پوش با پرچم یالثارات الحسین در انتهای افق غباری بپا می شود وتو با ذوالفقار حیدر وسوار بر اسب سفید قصه ها می آیی لحظه ها را بدست باد می سپارم.

بگذار صادقانه بگویم که کهانسالترین آرزوی دلم آرزوی وصال توست!آرزویی که برای بدست آوردنش تمام کلافهای عمرم را به بازار معشوق فروشان برده ام وخودم را در جرگه خریداران یوسف زهرا(س) قرار داده ام.

نازنینم!تو زیبا ترین دلیل برای شبهای قدر وشب زنده داریهای منی تو ضیاعین ودلیل امن یجیب منی .

آقا جان! می خواهم برایت قصه بگویم . قصه سیب وگندم ومردی که سالهاست در میان مردم چشمم ایستاده،قصه خوشه خوشه انتظار وچشمانی که درو میکنند،قصه باران وسطرهایی که دلواپس پونه هاست،قصه اسب وخیال آمدن تو در باران،قصه هایی که مشق هر شب من است.

کاش می شد واژه ها را شست وانتظار را تفسیر کرد ولی افسوس...

میدانی مرز انتظار کجاست!؟آنجا که قطره اشک منتظری سدی از دلواپسی ساخته وقطره قطره انتظار را ذخیره می کند،آنجا که وجودش چون جرعه ای آب از تشنه ای رفع عطش می کند آنگاه که می فرماید اگر شیعیان ما مرا به اندازه قطره ای آب بخواهند هر لحظه ظهور من نزدیکتر می شد.

حس می کنم نزدیکی آنقدر نزدیک که با آمدن یک نسیم تو را احساس کرد وبویید.

خوب می دانم که آخر دل سنگ وطلسم نحس قصه را می شکنی وآنگاه زمان وصل وجان نثاری می رسد.

پس بیا از پس کوچه های انتظار ،بیا که شعرهایم بی قافیه مانده اند،بیا که با آمدنت گم میشود در تبسم تو بغض چندین ساله ام،بیا که غزلهایم مضمون ندارند ومثنوی عشق نا تمام است.

محبوبم!هر روز که میگذردبیشتر از قبل دلم برایت تنگ می شود. عشق تو سراسر وجودم را فرا گرفته و اگر دلم را بشکافی بر لوح آن نام تو هگ گردیده وکنون ای بهار عشق!می ترسم از خزان عمرترسم از ندیدن است بگو که تا خزان من آیا فرصت بهار دیدن است؟

یابن الزهرا!"لیت شعری أین استقرت بک النوی". کاش میدانستم که کجا وکی دلها به ظهور تو آرام خواهند گرفت.

بنفسی أنت!

به جانم سوگند که تا طلوع صبح صادق به انتظارت خواهم ماند ولحظه ها را با تمام سنگینی به دوش می کشم وسکوت ثانیه ها را به ازای فریاد زمان تحمل می کنم فقط برای رسیدن به لحظه با شکوه وصا لت.

آقا جان!

دروادی انتظار زمان را بنگر که چگونه از هجر تو همچون شمع ذره ذره آب می گردد. کی می آیی که قطره ها به دریا بپیوندند؟خیبر گشای فاطمه(س) کی می آیی؟

کی می آیی که کران تا بیکران دلم را برایت چراغانی کنم وچشمانم را فرش قدومت نمایم؟
بیا که بهار بی صبرانه مشتاق آمدن توست وقلبم جویبار اشکهایی که هرروز وشب برای فراق تو ریخته می شوند.

یاس سفیدم!بیا که با ظهورت آیه"والنهار اذا تجلی" تأویل گردد. بیا که چشمه سار وجودم سخت خشکیده وفریاد العطش برآورده،بیا تا از نرگس چشمانت عطری برای سجاده ام بگیرم. بیا ومرا زائر شهر قاصدکها کن،بیا ...

دلم برای ورود هر عشقی غیر از عشق تو بن بست است ودیده ام جز برای فراق تو نمی بارد. بیا که هجر توآیه"ان عذابی لشدید" را تفسیر می نماید. آقا جان!بحق کوچه وچادر خاکی بیا،بیا که سید علی ماتنهاست وچاهی ندارد که غصه هایش را بااو در میان بگذارد. بیا ورأس سبز شاپرکهایی باش که در جستجوی قبر یاس سرگردان کوچه های هاشمیند.

ای پیدا ترین پنهان من!

تا تو بیایی مروارید چشمانم رابرای سلامتیت صدقه می دهم وبرای آمدنت روزه سکوت می گیرم وبا جام وصال تو افطار می نمایم. نذر کرده ام که بیایی تا جان شیرین را فرش قدمها یت نمایم. پس بیا که نذر خود را ادا کنم.

ای آفتاب عمر!

تا تو بیایی انتظار را قاب میکنم وبر لوح دلم می کوبم. فریاد را حبس می کنم وبه سکوت اجازه حضور می دهم. در نبود تو جام تلخ فراق را سر می کشم وسر به دوش هجران می نهم وبرای آمدنت دعا می کنم. به امید آنروز هزار وصد وهفتادمین شمع را روشن می کنیم ومنتظرت می مانیم.

به خدای کعبه می سپارمت وسبد سبد نرگس ویاس چشم براهی میکنم.

کاش می شد که خدا

اجازه ظهورت می داد

کاش می شد

که در این دیار غربت

ومیان موج غمها

به سکوت سرد وسنگین

رخصت خاتمه می داد

کاش می شد

جمعه ما

شاهد ابروی زیبای تو می شد

دیده نا قابل ما

فرش گیسوی تو می شد

کاش می شد

انتظار منتظر بپایان رسد

وهوا میزبان یاسها و

نسترنها

خاک پای مهدی زهرا شود

کاش می شد

تو هم از انتظار خسته شوی و

برای فرج دعا کنی

کاش می شد...

                                                                                            منتظرت...

عید غدیر بر عاشقان ولایت مبارک

عشق يعني مستي و ديوانگي

           عشق يعني  با جهان بيگانگي

                     عشق يعني شب نخفتن تا سحر

                               عشق يعني سجده با  چشمان تر

                                          عشق يعني  سر به دار آويختن

                                          عشق يعني اشک حسرت ريختن

                                          عشق يعني درجهان رسواشدن

                                عشق يعني مست و بي پروا شدن

                              عشق يعني اعتبار لحظه ها

                  عشق يعني سجده بر سجاده ها

             عشق يعني يک تبسم يک نماز

          عشق يعني عالمي در راز و نياز

        عشق يعني سوختن از تشنگي

               عشق يعني سوختن از بيدلي

                         عشق يعني يک شقايق غرق خون

                                   عشق يعني درد و مهنت در درون

                                            عشق يعني انتهاي هرچه راز

                                                      عشق يعني راز شبهاي دراز

                                                   عشق يعني يک سوال بر هر جواب

                                                       عشق يعني يک سوال بي جواب

                                                     عشق يعني آخر خط بهشت

                                                 عشق يعني دوزخ بي سرنوشت

                                             عشق يعني رنگ شادي رنگ نور

                                        عشق يعني ظلمت تاريکي رنگ گور

                                     عشق يعني سوختن با ساختن

                              عشق يعني زندگي را باختن

                     عشق يعني انتظار و انتظار

               عشق يعني هرچه بيني عکس يار

               عشق يعني لحظه ديدار توبي

                           عشق يعني ديده بر در دوختن

                                عشق يعني در فراقش سوختن

                                      عشق يعني لحظه هاي ناب ناب

                                         عشق يعني لاله اما بر چمن

                                              عشق يعني زاهد اما بت پرست

                                                 عشق يعني همچو من شيدا شدن

                                                   عشق صد سخن دارد وليکن بي صدا

                                                   عشق يعني بهترين حسن ختام

و سالهاست در پس پردة اشک کوچه باغ نگاه مهربانت را در تجسّم آه مي بينم ، سالهاست نگاهم بي ترانة حرفهايت مانده ، و سالهاست ديوار زمان انتظار شکستن را مي کشد ، ابراهيم بت شکن دوران ، فرزند ناجي نوح بيا و کشتي عشقت را به عاشقان بي قرار عرضه دار و مگذار در اقيانوس پر تلاطم عشق و فراق جان دهيم . مولاي من خورشيد جمعه که شعاع دهاي پر تلألو خود را بر کوهسار گونه هايم که خيس ندبة صبح است رقص کنان مي پاشد به هواي آمدنت کوچه را مي نگرم ، کوچه اي که شايد دير زماني است بوسة خاکساري بر پاهاي نازنينت نزده کوچه اي که بارها و بارها به انتهاي غريب و خالي خويش نگريسته و اشک هجران ريخته . مهربانم اين چه عشوه اي است که زمان و زمين را بدان سوخته اي .
و من گاه از پناه نيمه ی باز پنجره و از پس درياي جوشان چشمهايم آه کوچه را لمس مي کنم و چه آه سوزان و غميني است آه منتظري که غروب ياقوتي جمعة زيبا را ببيند و يار نيايد . مهربانم چه قرن ها ، چه عصرها و چه جمعه ها که زمان به انتظار آمدنت بر سر راهت به انتظار نشست و تو اي معشوق زيبندة عرش و فرش حتي به ناز نيم نگاهي بر قامت خميدة منتظران ديرينه ات نينداختي . مهربانم ديگر سکوت چشمها شکسته ، بغضهاي نشکفته باز شده ، قلبهاي بي آهنگ طپيدن گرفته و آغوش زمان به آمدنت گشوده گشته . عزيزم هر روز بر کوجه هاي سرد و يخ بستة ظلمت قدم مي نهم آنقدر بوي نفرت از وجود ديوان آدم نما بر خاسته ، آنقدر زمين سرد است که تنها قدمهاي گرم تو ياراي آب کردن برفهاي زمستان بي بهايش را دارد مهربانم چشمهايم در اين ظلمت نمي بيند چراغ فروزان راهم بيا . همين جمعه بيا مهربانم .

مرا بخوان

صدايم کن
اي اشتياق بي انتها
اي ايستاده بر فراز زمان
که رهگذري خسته ام
در بياباني بي آب
تفتيده در آفتاب
و تو تک درخت صحرايي
با سايباني گسترده و آبي روان
مرا سوي خويش بخوان
اي رويش بهار در هجوم خزان
که درمانده ام در چالش هاي زندگي
و همهمه هايي که نام مرا فرياد مي زنند
و تو برتر از هر صداي آشنا و دلنشيني
با طنين گرم هدايت
مرا از ياد مبر
که مي سوزم
در آتشي که خود برافروخته ام
و تنها تو مي تواني
خنکاي سرود ابراهيم را
در گوش آتش بخواني
مرا بخوان در خوش ترين خاطره ايام
در جشن حضور

صبح روشن در شب انتظار

منتظران، چشم به راه سپيده تاريخ اند.
با »بصيرت« و »جهاد«، ظلمت شب ظلم را مي شکافند و رها از تعلقات، خود را براي »شهادت« در رکاب مولا، آماده مي سازند.
انتظار، درختي است که جز »اقدام« و »اصلاح«، ميوه اي نمي دهد.
انتظار، فلسفه مقاومت است، نه عامل تسليم!
»عصر ظهور« رجعت دوباره بعثت در حرا و امامت در غدير است.
»غيبت«، دوران »انتظار« جوشش دوباره غدير عاشورايي در نينواي تاريخ است،
در بستري از فرات ظهور وعلقمه نور!
منتظران واقعي، سلاح بر دوشان شهادت طلبند که »استقامت«، مدال و نشانشان است و »ايمان«، ره توشه حرکتشان و »توکل«، تکيه گاه هميشگي شان.
ياران مهدي(ع) را بايد در ميان سلاح بر دوشان و کفن پوشان و جان برکفان و مبارزان و سنگرنشينان و خدمتگزاران به انقلاب و تقويت کنندگان سپاه دين و حرمت گزاران به خون و خانواده شهيدان يافت، نه در ساکتان و بي تفاوتان و نه در رفاه زدگان و عافيت طلبان.
نيمه شعبان، افروختن چراغ شوق در دل شيعيان و اميد دادن به محرومان است.
ميلادي است فرخنده، که عيد منتظران وراثت زمين براي مستضعفان و شکست سلطه جباران است.
وقتي نيمه شعبان مي رسد،
گلواژه هاي »انتظار«، »ظهور«، »فرج«، »حکومت جهاني«، »قسط و عدل«، »ديدار«، »مهدي« مي شکوفد و عطر ياد، زمان را فرا مي گيرد.
چشمها، به راه کسي دوخته است که خورشيد جانها و اميد انسانهاست.
يادگاري است از پيامبران و امامان،
خلاصه ابراهيم است،
عصاره محمد(ص) و زنده کننده سنتهاست.
نيمه شعبان، مطلع خورشيد فروزان مهدي(ع) در ظلمت تاريخ است.
آن خورشيد پنهان، کعبه مقصود و قبله موعود امتهاست.
غيبت کبري، دوره آزمايش است. تا منتظران راستين، از مدعيان انتظار، بازشناخته شوند و ملاک در اين بازشناسي، »شناخت تکليف« و عمل به وظيفه در عصر غيبت است.
مهدي(ع)، خورشيدي است که در دل منتظران، اميد زيستن را همواره روشن و گرم نگاه مي دارد.
هيچ »حضور«، هم چون »غيبت« او، لحظه لحظه زمان و تاريخ را نياکنده است.
حاضرترين حاضران به گرد پاي »حضور غايبانه«اش نمي رسند.
او معناي حضور در غيبت است،
مفهوم غيبت حاضر است،
مجمع غيب و شهود است.
او »وارث« دين محمد و خط سرخ شهادت است،
او »قائم« است، ايستاده و استوار و پابرجا، تا جهاني را به قيام حق طلبانه وا دارد.
او »منتقم« است، خونخواه حادثه کربلا و انتقام گيرنده خون شهيدان و خون سيدالشهدا.
هم هادي است، هم مهدي.
راه شناسي خبير و راهباني است بصير و راهنمايي است مطمئن و دلسوز.
او »صاحب الزمان« و »صاحب الامر« است.
زمين و زمان، امر و فرمان، جان و جهان در اختيار اوست.
سلام بر مهدي،
انتظار سبز دورانها!
آرمان مجسم عدالتخواهان،
چلچراغ روشن شبستان تاريخ،
روشنگر زمين و زمان،
مرد برگزيده اعصار
ذخيره جاويدان الهي
و...نويد بخش صبح، در شب انتظار.